İçimdeki Benler

Kafamın içinde birbiriyle bağımsız benler var. Hepsi birbirinden farklı, hepsinin bakışı, düşünüşü, istekleri farklı. Bazen sesler içinde boguluyorum. Onca sesin içinde hangisi benim sesim bilmiyorum belki de hiçbiri, belki de benim sesim sessizlik. Uzun zamandır sesini duymadığım bir bene büründüm şimdi. Soyutlamak istiyorum kendimi çevremdekilerden. Kimin ne zaman canımı yakacagi belli olmuyor çünkü. Ben üstlerine titredikce onlar bunu haketmez hale geliyorlar. Bir ben düşünüyorum sanki bu kadar herkesi peki neden ben? İşte o zaman suan sesini dinlediğim ben ağır basıyor.  Biz bunu haketmiyoruz diye fisildiyor bana. Haklı da. Yalnızlığı hep sevdim kendi kendime yar oldum hep asla rahatsız olmadım bazen kaptırdım kendimi kalabalığa, başkalarına ve yine pişman oldum kalbimin kırılmasından sonra. Ama yinede hala bir önceki ben susmus degil. Boşver sen iyi ol dolma kin nefret evet kendini soyutla bir süre ama hayat kısa kırma onlar seni kirsada... şuan hangi ben ben bilmesem de tek bildiğim kendimi insanlardan soyutlayip sadece benliğimle başbaşa kalmak.