Benim küçük kara deliğim

Kendimden korkuyorum bazı zamanlar. Bu ruh kemirici duygunun kollarıyla benliğimi sarmaladığı anlardan biri de tamda şu an. Kalbim göğüs kafesim için fazla ağırmışçasına sızlarken, içime çektiğim her bir nefes bulutu üzüntüsünü belli etmek istercesine her içime doluşunda, boğazımdaki yumrunun boyutunu arttırıyor. Derin bir nefes alıp bir yudum su içiyor ve hislerime değil bunların nedenleri üzerine konuşmak için sana geliyorum. Sana. Beni okuyor musun şu anda? Hissediyor musun? Sende yaşadın mı bunları? Yoksa bu hisler sana uğramadı mı hiç? Her şey olabilir. Cevap hepsi olabilir. Ya da hiçbiri değildir. Milyonlarca insan var etrafımızda, dünyamızda, belki de evrende. Bir insan, milyonlarca his; milyonlarca insan sonsuz hissler, düşünceler, davranışlar, reaksiyonlar, içimize gömülenler ya da yüzeye çıkıp özgürlüğüne kavuşanlar. Her şey fazla karmaşık ve çoğu zaman korkutucu. İnsanın kendisi karmaşık ve korkutucu çünkü. Bilebilir misin karşında bir su damlası kadar narin, ürkek ve masum duran birinin saniyeler içinde dünyanın en yırtıcı hayvanından daha insafsız olup olamayacağını? Emin olabilir misin? Olamazsın değil mi...           Onu ne kadar tanısanda bilemezsin çünkü. Bu senin içinde geçerlidir. Evet evet senin içinde!  Kendine ne kadar hakimsin aslında? Ne  kadarın kendi kontrolün altında? Bazen istemediğin şeyler yapmıyor musun? Yenilmiyor musun içindeki kara deliğe? Hepimizin rahatsız olduğu, değiştirmek istediği kötü yönleri yok mudur zaten? Olmalı da... Çünkü biz insanız ve ne yazık ki bütünüyle temiz olduğumuz tek zaman aralığı olan bebeklik dönemimize dönüş için sihirli bir bilete de sahip değiliz. Kendi gözümüzde kötü olarak nitelendirdiğimiz bu davranışlara devam ediyorsak bana diyebilir misin ki bunu yapan benim. Buna karar veren benim. Bu benim. Sadece ben. Buna emin olabilir misin? Ne kadar kendine inanabilirsin? Bu içinde ki kara deliğin ürünü de olabilir. Senin küçük kara deliğin. Ben aslında kendimden değil içimde beslenen kara deliğimden korkuyorum sanırım. Evet evet öyle yapıyorum...